Luz na “deriva”

Onte, nun fermoso acto no Círculo Mercantil e Industrial-Unidade, en Fene, tivo lugar, por fin, a presentación de deriva, o libro co que Regina Touceda obtivo en 2019 o Premio Pérez Parallé. O acto debeu ter lugar en maio, pero non foi posíbel polas razóns que xa coñecemos de sobra e que tanto alteraron a nosa vida nestes meses últimos. Pero finalmente foi onte neste estraño mes de xullo de 2020.

A sala do CMI estaba máis concorrida do habitual. Gardando as distancias que marca a prudencia e con cadansúa máscara protectora, o público asistiu e aplaudiu con entusiasmo a presentación do libro.

A mesa dividiuse en dúas partes, unha primeira institucional na que interviron a Presidenta do CMI, Paula Romero, e mais o Alcalde de Fene, Juventino Trigo, quen se comprometeu a manter e incrementar o apoio do Concello ao certame.

Nunha segunda parte, o editor do libro, Miguel Anxo Fernán Vello e a autora ocupáronse con brillo da parte estritamente literaria do acto.

A tarde pechouna o grupo Encrucillada cun repertorio vibrante ancorado na tradición musical do país.

Agora é o tempo de facer que os versos de Regina saian voar polo ceo da poesía galega. Sempre é difícil para os autores e autoras novas facerse un oco cos seus traballos no prolífico universo das nosas letras. O Premio Pérez Parallé ten a vocación de aportar un gran de area para facer que ese proceso sexa máis doado. E este ano, con todas as dificultades que o sector cultural do país está a vivir, o papel das persoas que organizamos o certame é máis necesario. Asumimos esa responsabilidade e faremos o que estea na nosa man para apoiar a promoción deste libro.

Velaquí algunhas fotos do acto de onte.

Regina Touceda xa ten o seu Premio Pérez Parallé

Onte, 16 de novembro, tivo lugar en Fene o acto de entrega da XXXII edición do Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. Nesta ocasión, o premio recaeu no libro Deriva, de Regina Touceda. O xurado estivo integrado por Lorena Souto, gañadora do certame en 2011, e as poetas Daniel Salgado e Elvira Ribeiro. Esta última acompañou a gañadora no acto de entrega do galardón.

Como cada ano, o acto contou coa participación do Alcalde de Fene, Gumersindo Galego, así como da Presidenta do Círculo Mercantil e Industrial-Unidade de Fene, Paula Romero.

Regina Touceda é a máis nova das gañadoras do Premio Pérez Parallé. Naceu en Cuntis en 1999 e é estudante de filoloxía galega. O Premio sorprendeuna en Cork, onde está de Erasmus, pero en poucos minutos xa tiña un billete para poder estar presente no acto de entrega do Premio.

O libro gañador verá luz en Espiral Maior no próximo mes de maio.

Aquí podedes ver o texto que a gañadora leu no acto de entrega do premio.

E aquí algunhas fotos do acto.

Presentación de A tarde. O desacougo., de Amauta Castro

Hai uns días tivo lugar na sede do CMI-Unidade de Fene a presentación do libro gañador da XXI edición do Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé: A tarde. O desacougo., de Amauta Castro, publicado por Espiral Maior.

Deu a benvida ao acto a presidenta do CMI, Paula Romero e, a continuación, interveu o alcalde de Fene, Gumersindo Gallego.

A presentación do libro estivo a cargo de Eduardo Estévez, escritor e coordinador do certame.

Tras a participación do autor, pechou o acto o dúo Sanjurjo e Dopico.

Velaquí algunhas imaxes.

Presentación de “Memorial e danza”

Este vernres, véspera do Día das Letras Galegas, tivo lugar en Fene a presentación do libro gañador da XXVI edición do Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé: Memorial e danza, de Francisco Cortegoso.
O acto contou coa presenza de Gumersindo Gallego, alcalde de Fene, así como de José Manuel Romero, en representación do Círculo Mercantil e Industrial-Unidade de Fene, entidad convocante do premio.
Acompañaron ao autor o poeta Miguel Anxo Fernán Vello, director de Espiral Maior, editora do libro, e Antón Lopo, poeta, narrador e xornalista cultural de longa traxectoria.
Velaquí algunhas fotos do acto:

presentacion fran

presentacion fran

presentacion fran

presentacion fran

presentacion fran

presentacion fran

Entrega do XXVI Premio Pérez Parallé

O sábado tivo lugar en Fene a entrega do Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. O autor galardoado, Fran Cortegoso, non puido estar presente pero, no seu sitio, os poetas Gonzalo Hermo e Alicia Fernández recibiron a figura que acredita o galardón, leron un texto enviado por Fran desde a India e algúns dos poemas do libro premiado.

O presidente do Círculo Mercantil e Industrial-Unidade de Fene, José Manuel Romero, abriu o acto agradecendo a presenza de todos e reivindicando o compromiso dos que facemos o Premio coa literatura feita en galego e cos máis novos autores como continuación do labor feito neste mesmo sentido polo autor homenaxeado co Premio.

No acto participou o Alcalde de Fene, Gumersindo Gallego, quen amosou o compromiso do Concello de Fene coa continuidade do premio e fixo unha defensa da cultura e a literatura feita en galego.

Ramón Blanco, en representación do xurado, falou do libro e mais do proceso de escollelo, antes de dar paso á entrega do premio e das lecturas que fixeron os poetas que representaban no acto ao autor galardoado.

Pechouse a sesión, como é habitual, cunha actuación musical que, nesta ocasión, foi dobre: Francisco Pérez Porto e Carmen Romero, acompañados de cadansúa guitarra, ofreceron un recital de romances e cantigas, algunhas tradicionais, outras de creación propia, outras con letras de Rosalía Castro ou Don Xosemaría e, para pechar, a rondalla do Círculo, ofreceu o seu repertorio habitual integrado por poemas tradicionais, tres cancións con letra de Pérez Parallé e unha versión de Campanas de Bastavales coa que deu remate o acto.

Aquí tendes algunhas fotos e, a continuación, o texto que Fran Cortegoso enviou para ser lido por Gonzalo Hermo no acto. (Podedes descargar unha versión en PDF facendo clic aquí.)

 

Discurso de recepción do Premio Pérez Parallé de poesía 2013

Saúdos cordiais a todos os presentes.
Ao occidente da Provenza francesa, perto de Marsella, elevase un pregue calcáreo duns mil metros de altura sobre o nivel oceánico chamado Monte da Santa Vitoria. Domina unha ampla paisaxe para o sur e estremos da súa extensión. Hoxe en día a autoestrada que atravesa a rexión produce un efecto cinematográfico de travelling na visión de tal monumento natural. Paul Cézanne, pintor nado na Provenza, traballou ao longo da súa vida coa visión dese promontorio alpino dunha cor cinsenta, por veces branca. Podo, podemos, contemplar o seu despregue de sentido nunha postal. Unha fotografía recolle o mais inmediato presente de algo, no entanto, eterno. Puidemos vela e asombrounos o seu fenómeno. Xurdiu na paisaxe camiño do aeroporto de Marsella. Camiño da India.
A miña vontade é este lugar desde onde escribo, mentres escoito unha voz en lingua árabe clamando unha verdade sen maior representación que a palabra mesma; o lugar onde esta ten lugar e pode dar lugar. A miña vontade, sen desexalo, e desculparán a miña ausencia, lévame a cumprir co poema como evento na voz de Alicia Fernández. Levo anos xogando coa miña propia desaparición. Do que se trata é do poema e a relación cun saber humano.
Días antes de coñecer e recoñecerme gañador deste premio xa instituído en obras e autores que gardo presentes e que demostran o seu creto, atravesaba bosques ocupados por plantacións de café nunha outra paisaxe ou territorio. Tratábase da primeira plantación de café que podía observar e á miña vista, como por efecto dun desvelamento da vexetación, apareceu ou aparecín ante o monte Mullayangiri. Aparecín eu; aínda que un pregamento de materiais sedimentarios non poida dar conta de min, para iso está a linguaxe, para dar voz ao inmemorial. Mais o monte Mullayangiri nin aparece nin comparece. A miña presenza bórrase para dar lugar a unha simple recepción da luz polos sentidos. Un verde que se deita do esmeralda ao ton da vile, esborrallado pola néboa. Así acontecía cada mañá o monte da Santa Vitoria ante a presenza do pintor postimpresionista. Cézanne pretendía unha linguaxe da luz, o seu acontecer singular sen atender realmente a unha lei propia ao obxecto e anterior. A luz estimula, para o artista, unha arquitectura irreparábel por singular, e deste xeito, inmediatamente ruinosa. O século XX deparaba grandes acontecementos como a visión da Santa Vitoria.
Mais todos nós, no século XXI, é posíbel sermos parte dunha ruína anterior que xoga como representación do acontecer dun sistema ou estrutura en crise. O xardín estabeleceu unha orde a unha natureza ocupada pola emerxencia das ciencias naturais. E este xeneralizouse como unha lóxica estética. Os poemas que teño por honra presentar este día grazas á valoración dun xurado que me acolle como igual, son produto dun saber que se garda na miña historicidade mais que eclosionan no espazo como eventos nun xardín, ordenación do que se trata por natural. Así, creo, debe ser tomado o noso tempo, como unha oportunidade para a nova orde ocupándonos dos acontecementos que poden liberar a nosa sociedade.
Os meus mellores desexos para todos. Agardo que desfrutedes desta xornada en Fene.

Francisco Cortegoso